تاویل قرآن در مثنوی
15 بازدید
محل نشر: دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز » زمستان 1382 - شماره 189 » 22 صفحه - از 39
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
تأویل به معنی بازگشت به اصل یک شی‏ء است و معانی اصطلاحی که برای آن گفته شده به همین معنی باز می‏گردد. ملاک صحت تأویل دو چیز است:یکی قول معصوم(ع)و دوم عدم مخالفت لفظ با معنی تأویلی. از نظر مولوی تأویل باطل دو نوع است:یکی تأویل مبتنی بر عقل جزئی و دوم تأویل مبتنی بر هوای نفس. تأویل ممدوح از نظر مولوی از سه بعد مطرح می‏شود: بعد غایت شناسانه:یعنی باید پویایی و تحرک بخشد. بعد موضوع شناسانه:یعنی باید ظاهر کلام را نفی نکند و نص برخلاف آن نباشد. بعد فاعل شناسانه:یعنی باید مبتنی بر کشف و شهود باشد. تأویل قرآن از نظر مولوی، برخلاف بعضی از متصوفه، با رعایت قابلیت لفظ برای معنی تأویلی صورت می‏گیرد. واژه‏های کلیدی:تأویل، تفسیر، معنی، متن